Το τρίο του Anouar Brahem –κάπου ανάμεσα στο κλασικό αραβικό τρίο, στη jazz, και τη μουσική δωματίου- οριοθετεί μια Ανδαλουσία του σήμερα, όπου η ευρωπαϊκή και η αραβική ευαισθησία έχουν ενοποιηθεί τόσο βαθιά ώστε τα σύνορα και οι διαχωρισμοί έχουν εξαλειφθεί. Ο Anouar Brahem, γεννημένος στην Τυνησία το 1957, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ερμηνευτές της πατρίδας του. Καθώς μαθήτευσε στο μεγάλο δάσκαλο Ali Sriti, κυριολεκτικά βυθίστηκε στα μυστικά και τη λεπτότητα της Αραβικής κλασικής παράδοσης. Tα χρόνια που βρέθηκε στο Παρίσι στην αρχή της δεκαετίας του ’80, η ιδιαίτερη έλξη του απέναντι στη Jazz και ο ενθουσιασμός του για τη μουσική της ECM, οδήγησαν τα βήματά του στον Manfred Eicher. Aποτέλεσμα: επτά δίσκοι που απέσπασαν διθυραμβικά σχόλια με εξέχοντα το Le pas du chat noir, ηχογραφημένο το 2002, το οποίο εκπροσωπεί ένα σημείο αναφοράς για τον Brahem τόσο ως συνθέτη όσο και ως ερμηνευτή.

Η Σαβίνα Γιαννάτου χρησιμοποιεί τη φωνή της εντελώς φυσικά σαν ένα εκφραστικότατο μουσικό όργανο, «μπαινοβγαίνει» σε ρόλους και χαρακτήρες (διαλέκτους και ιδιωματισμούς) με την άνεση μιας ηθοποιού ή τραγουδίστριας της όπερας: όχι απλώς ερμηνεύει αλλά γίνεται η πρωταγωνίστρια των τραγουδιών. Οι Primavera en Salonico, αποκαλύπτουν δυνατό συναίσθημα στις μελωδίες που ερμηνεύουν, ενώ ταυτόχρονα μεταβολίζουν τη μουσική σε αυτοσχεδιασμό, δίνοντάς της ενέργεια και βάθος. «Κεντώντας» πάνω στις ανοιχτές ενορχηστρώσεις του Κώστα Βόμβολου, οι μουσικοί ακολουθούν με αξιοθαύμαστη ευελιξία τις εύστροφες αλλαγές κλίματος της Γιαννάτου, αναδεικνύοντας το μουσικό εύρος του σχήματος. Εδώ σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση, θα παρουσιαστούν τα τραγούδια της τρίτης συνεργασίας της Σαβίνας και των Primavera με την ECM, με τον τίτλο Songs of an Other.

«Μουσική συνειδητά προκλητική» χαρακτηρίζει ο Umberto Eco τη μουσική του κορυφαίου ιταλικού ντουέτου, ο οποίος συνηθίζει να προλογίζει τους δίσκους τους και συνεχίζει «πάντα μετακινούνται σ’ ένα σημείο που ο ακροατής ποτέ δεν περιμένει να τους βρει». Στο In cerca di cibo (το δίσκο που σχολιάστηκε όσο λίγοι για την πρωτοτυπία και το χιούμορ του) είχαν αντλήσει το υλικό τους από διάφορες πηγές, από μια παλιά ιταλική τηλεοπτική σειρά για τον Πινόκιο, μέχρι τη δική τους εκδοχή στο Il Postino.

Ο Gianluigi Trovesi, ανάμεσα στους κορυφαίους κλαρινετίστες στην Ευρώπη, δημιουργεί ένα μοναδικό ντουέτο με τον Gianna Coscia. Διαθέτοντας ένα πολύ ψηλό επίπεδο μουσικής επικοινωνίας και χιούμορ, δημιουργούν, μια απίστευτα γρήγορη και έξυπνη συνομιλία. Το ντουέτο, ακατάπαυστα εφευρετικό και ευέλικτο, περιπλανιέται ασταμάτητα ανάμεσα στα όρια δεκάδων μουσικών ιδιωμάτων.

O Andrei Tarkovsky, γιός του μεγάλου σκηνοθέτη, επέλεξε αποσπάσματα από τις ταινίες και θα τις παρουσιάσει σε παράλληλη δράση με τη μουσική, στο 22ο Φεστιβάλ Υμηττού.

«Δεν είναι μια μουσική σάουντρακ ...Προσπάθησα να απεικονίσω σε κάθε σύνθεση ένα συγκεκριμένο συναίσθημα που συνδέεται με το συμπαντικό κόσμο του σκηνοθέτη. Αυτές οι συνθέσεις είναι ο δικός μας φόρος τιμής στον μεγάλο καλλιτέχνη». Ο πυρήνας του γκρουπ αποτελείται από γάλλους μουσικούς, τους Couturier, Larché, Matinier – που έχουν συνυπάρξει σε πολλές παραγωγές- καθώς και τη γερμανίδα τσελίστα Anja Lechner. Ο François Couturier ξεκίνησε το πιάνο σε ηλικία έξι ετών. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη κλασική μουσική, ξεκίνησε τη θητεία του στον αυτοσχεδιασμό. Ο Couturier κέρδισε το κορυφαίο γαλλικό βραβείο Django Reinhardt. Λίγο αργότερα, συμμετείχε στο γκρουπ του John Mc Laughlin. Συνεργάζεται και ηχογραφεί με τον Τυνήσιο ουτίστα και συνθέτη Anouar Brahem

Το νέο άλμπουμ της δισκογραφικής ECM με τίτλο Μelos (το ελληνικό Μέλος) περιέχει συνθέσεις του Βασίλη Τσαμπρόπουλου, του Georges Ivanovitch Gurdjieff καθώς και αυτοσχεδιασμούς που προήλθαν από τη σύμπραξη του Βασίλη Τσαμπρόπουλου και της Anja Lechner. Παρά τις διαφορετικές τους καταβολές, οι δύο μουσικοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: είναι και οι δυο τους κλασικοί ερμηνευτές, έχοντας όμως μία ασυνήθιστη ευκολία στον αυτοσχεδιασμό. Έχουν συνεργαστεί στο άλμπουμ με τίτλο Chants, Hymns and Dances (Ψαλμοί, Ύμνοι και Χοροί) σε μουσική του Georges Ivanovitch Gurdjieff για βιολοντσέλο και πιάνο, καθώς και σε συνθέσεις του Τσαμπρόπουλου βασισμένες, εν μέρει, σε βυζαντινούς ύμνους, που απέσπασαν υμνητικές κριτικές απ’ όλο τον κόσμο. Η συναυλία είναι πρώτη παρουσίαση της νέας δουλειάς των καλλιτεχνών.

Ο Stefano Battaglia εδώ με τη μουσική του, τιμά τον συμπατριώτη του Pier Paolo Pasolini (1922-1975). Ο Pasolini υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους κινηματογραφιστές του 20ου αιώνα και συγχρόνως διακεκριμένος ποιητής, νοβελίστας, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος, ζωγράφος και πολιτικός ακτιβιστής. «Αυτό που έκανε τη πρόκληση ακαταμάχητη για μένα ήταν η ίδια η προσωπικότητα του Pasolini και κυρίως αυτή η εξαιρετική ικανότητά του να φέρνει τα αντίθετα σε μια κατάσταση συνύπαρξης» υπογραμμίζει ο Stefano Battaglia. Το λυρικό πιάνο του Battaglia συνομιλεί με την ατμοσφαιρική και ευγενή τρομπέτα του Ελβετού Michael Gassmann. Το ηχόχρωμα του σεξτέτου ενισχύεται δραματικά από το κλαρινέτο του Mirco Mariottini και το τσέλο της Αya Shimura από το Τόκιο. Η μελωδία δεσπόζει εδώ, και η μελαγχολία, η τρυφερότητα και η νοσταλγία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που πηγάζουν από τη μουσική με αναφορά στην εικόνα.

«Σπάνια έχω συναντήσει έναν μουσικό του αυτοσχεδιασμού με τόσο έντονη την αίσθηση της δομής και της φόρμας». Αυτό σχολίασε ο παραγωγός Manfred Eicher, μιλώντας για τον πιανίστα Stefano Bollani.

Η εξαιρετική του τεχνική, η στυλιστική του ευελιξία και το οξύ του πνεύμα έκαναν τον 37χρονο ιταλό πιανίστα διάσημο στην πατρίδα του και όχι μόνο.

«Για πολύ καιρό έπαιρνα το ρίσκο να είμαι πληθωρικός στη μουσική μου, να βάζω πολλά εφέ, τρικ και εκπλήξεις μέσα στον αυτοσχεδιασμό μου» παραδέχεται ο Bollani «από τότε έμαθα ότι τις καλές ιδέες πρέπει να τις διαχειριζόμαστε με προσοχή, (…), μου αρέσουν πολλά είδη μουσικής από όλες τις πιθανές μουσικές κατευθύνσεις: η κλασική, το τάνγκο, η βραζιλιάνικη, κάθε είδος jazz. Χρησιμοποιώ πολύ γνωστά στοιχεία στο παίξιμό μου ακριβώς για να δημιουργήσω κάτι σα μια βάση κατανόησης και να αναπτύξω νέα πράγματα».

Ήχος αυστηρά ευρωπαϊκός, πανέμορφος, άλλοτε μέσα από την αργή, στατική και εύθραυστη ανάπτυξη των μελωδιών του, άλλοτε πάλι, μέσα από το δυνατό και γρήγορο παίξιμο όπου οι εντάσεις ανεβαίνουν τόσο πολύ, ικανές να πυροδοτήσουν το σύμπαν….

O Tomasz Stanko συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους τρομπετίστες της Ευρώπης. Ο μεγάλος τρομπετίστας, σήμερα συνεργάζεται με τρεις νέους μουσικούς από την Πολωνία, τον πιανίστα Marcin Wasilewski, τον μπασίστα Slawomir Kurkiewicz και το ντράμερ Michal Miskiewicz. Ένα ιδιαίτερα δυνατό σχήμα που χαρακτηρίζεται από το ηχηρό ιμπρεσιονιστικό παίξιμο του Wasilewski με ισχυρές τις επιρροές του από τον Bill Evans που δεν είναι μόνο ευδιάκριτες αλλά και καλοδεχούμενες από τη διεθνή κριτική. Το τρίο, τον περασμένο Ιανουάριο, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο στην ECM με τον τίτλο January, αποσπώντας εγκωμιαστικά σχόλια και αποδοχή απ΄όλο τον κόσμο.