του Αριστοφάνη

Τρεις γενιές ηθοποιών του Θεάτρου Τέχνης, δούλεψαν για να ζωντανέψουν ξανά μία από τις ιστορικότερες παραστάσεις του Ελληνικού Θεάτρου, με διεθνή αναγνώριση.

O Νίκος Μπουσδούκος, (που έπαιξε στις θρυλικές παραστάσεις του Παρισιού και του Λονδίνου), ο Γιάννης Καρατζογιάννης, ο Χρίστος Νίνης, με τους Δημήτρη Δεγαΐτη, Κώστα Βελέντζα, Μιχάλη Κοιλάκο, με χορευτές της Ζουζούς Νικολούδη και άλλους νεώτερους ηθοποιούς του Θεάτρου Τέχνης, πετούν στα ίχνη των σπουδαίων ηθοποιών, που κατά καιρούς αναβίωσαν τη θρυλική παράσταση, από το 1959 που παρουσιάστηκε επεισοδιακά στο Ηρώδειο.
Είναι η τρίτη αναβίωση χωρίς τη φυσική παρουσία του Καρόλου Κουν και η πρώτη που δεν είναι στη ζωή ούτε ένας από τους δημιουργούς της: ο Κάρολος Κουν, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Ζουζού Νικολούδη αλλά ούτε ο Γιώργος Λαζάνης και ο Μίμης Κουγιουμτζής που είχαν αναλάβει την αναβίωση των δύο προηγούμενων παραστάσεων.

Για την αναβίωση των Ορνίθων, ο Γ. Τσαρούχης ανέφερε:
«Για την πρώτη προσπάθεια ν’ ανέβουν οι Όρνιθες με το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν, ζήτησα από έναν Έλληνα καθηγητή στο Λονδίνο, να μου μεταφράσει από ένα εγγλέζικο βιβλίο ορνιθολογίας τα ονόματα των πτηνών στα νέα ελληνικά. Όλα τα κοστούμια των πουλιών ήταν βασισμένα στα φυσικά ντοκουμέντα και θύμιζαν τα νατουραλιστικά κοστούμια του Σάν Ντεκλέρ. Όταν άρχισα να προχωράω, είδα πως είχα άδικο και ότι ο νατουραλισμός δεν είναι πάντα η λύση για το θέατρο και δη το αρχαίο ελληνικό ... Φαίνεται ότι τα κοστούμια των πουλιών, ελεύθερα και φανταστικά, προϋπήρχαν της κωμωδίας του Αριστοφάνη, όπως και η comedia del arte προϋπήρχε του Γκολντόνι. Πάντως ο μεγάλος μου δάσκαλος ήταν ο φτωχός μασκαράς που ντύνεται όπως-όπως, και οι εύθυμοι αυτοσχεδιασμοί των φοιτητών. Η ιδέα για τις φτερούγες στα χέρια προέρχονταν από τα άγνωστα κοστούμια των ερυθρόδερμων. Είχε δίκιο ο Χατζηκυριάκος- Γκίκας λέγοντας πως για να βρεις τι ήταν η αρχαία Ελλάδα πρέπει να το ζητήσεις στους νέγρους, στους Ινδούς και σε πολλές άλλες φυλές ...»

Η Ζουζού Νικολούδη καταθέτει  τις δικές της απόψεις για την αναβίωση των Ορνίθων:
«….Με πολλή συγκίνηση έσκυψα πάλι στις χορογραφικές σημειώσεις μου για να βοηθήσω και εγώ στην αναβίωση αυτού του μεγάλου έργου. 1962 γράφει απ’ έξω το τετράδιο, τριανταπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε. Τη χρονιά εκείvη οι Όρνιθες παρουσιάστηκαν στο θέατρο Sarah Bernard στο Παρίσι και πήραν το πρώτο βραβείο για τη καλύτερη συμμετοχή στο θέατρο των Εθνών….Οι πρόβες, οι αξέχαστες ώρες κοντά στον μεγάλο Κουν, με δίδαξαν πολλά. Δεν μπορώ να ξεχάσω με τι πάθος δούλευε και την παραμικρή λεπτομέρεια στη κάθε λέξη, στη κάθε κίνηση, μεταδίδοντας σε εμάς όλους τη φλόγα που τον έκαιγε…»
 

ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ: 20€ |  ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ