Η Σκόνη του χρόνου
πρώτη παγκόσμια παρουσίαση της μουσικής για τη νέα ταινία
του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Το «10»
πρώτη συναυλιακή παρουσίαση της μουσικής
για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά


Μουσική και τραγούδια για το θέατρο & τον κινηματογράφο

Το 22ο Φεστιβάλ Υμηττού έχει τη τιμή να καλοσορίσει τη κορυφαία ελληνίδα συνθέτρια σε δυο ξεχωριστές βραδιές.

Στο πλαίσιο των δύο μοναδικών συναυλιών θα παρουσιαστούν ακόμη, η μουσική από το «10», την πολυβραβευμένη σειρά βασισμένη στο έργο του Μ. Καραγάτση, καθώς επίσης μουσικά θέματα και τραγούδια από το θέατρο και τον κινηματογράφο που θα ακουστούν από τη σπουδαία φωνή της Μαρίας Φαραντούρη και τη χορωδία της ΕΡΤ.

Το έργο της Ελένης Καραΐνδρου έχει ταξιδέψει σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα από το 1990, εποχή που ξεκινάει η συνεργασία της συνθέτριας με την ρηξικέλευθη δισκογραφική εταιρεία ECM και τον Manfred Eicher. Παράλληλα η διεθνής κριτική, έχει υποδεχτεί υμνητικά το έργο της ελληνίδας συνθέτριας. Το κοινό στις συναυλίες της ανά τον κόσμο κατακλύζει τις αίθουσες αγκαλιάζοντας με συγκινητικές εκδηλώσεις την παρουσία της.

Ο ποιητής Λόρενς Φερλινγκέτι, ο τελευταίος μεγάλος της γενιάς των μπήτνικ, παρομοιάζει τη μουσική της με την θάλασσα, “την μεγάλη τραγική δύναμη σε όλη την ελληνική τέχνη”, ενώ ο Μάικλ Γουόλς γράφει στο περιοδικό “Time”: “Αν ο Όμηρος είχε συνθέσει μουσική, θα ήταν κάπως έτσι: σκοτεινή και μελαγχολική, αποπνέοντας τη γλυκιά αίσθηση του ζεστού, κόκκινου κρασιού και την αρμύρα της θάλασσας. Θρηνητική και ερωτική συνάμα, η μουσική εκείνη θα τραγουδούσε την αγάπη και τον χαμό, το πάθος που σπρώχνει τον άνθρωπο να μεγαλουργεί…”.

Η Ελένη Καραϊνδρου, γράφοντας με την ψυχή της, μουσική για μιαν αιωνιότητα, είναι μια από τις πιο σημαντικές συνθετικές παρουσίες σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο. (Γιώργος Χαρωνίτης, 1998)

Κείμενο της Ελένης Καραΐνδρου από το πρόγραμμα του 22ου Φεστιβάλ Υμηττού.

Είκοσι χρόνια μετά τη συνάντησή μου με το κοινό της πρώτης μου συναυλίας (Ηρώδειο 1988, Φεστιβάλ Αθηνών), σ’ ένα χώρο ανοιχτό που συγγενεύει με τους βράχους και στην αγκαλιά ενός φεστιβάλ που φιλοξενεί για πρώτη φορά μερικούς από τους υπέροχους φίλους μουσικούς της ECM, αποφάσισα να ξεδιπλώσω μια μουσική ιστορία, που να δένει με νήματα δυνατά κι αόρατα τις πιο πρόσφατες μουσικές μου αναζητήσεις με εκείνες που όρισαν και καθόρισαν τη πορεία μου.

Τη χρονιά που πέρασε βυθίστηκα σε δυο μεγάλα ταξίδια. Το ένα μ’ έφερε κοντά στη Σκόνη του χρόνου, την εκ βαθέων νέα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, χαρίζοντάς μου την όγδοη συνεργασία μου με τον σπουδαίο έλληνα δημιουργό και το άλλο μου αποκάλυψε τον μαγικό κόσμο της Ελλάδας του Καραγάτση μέσα από το «10», έτσι όπως ζωγραφίστηκε κάτω από το ευαίσθητο και επιδέξιο χέρι της Πηγής Δημητρακοπούλου.

Για το «10» επιστράτευσα όλα τα οικεία για τη μουσική μου ηχοχρώματα κι ανάμεσά τους τον σπαραχτικό ήχο του μπουζουκιού· άλλωστε και άλλοτε, όταν η δράση αναφερόταν στη μεταπολεμική Ελλάδα, ένιωθα την ανάγκη να εκφραστώ μέσα από αυτό τον ήχο, βέβαια με τον δικό μου αφαιρετικό τρόπο.

Για τη Σκόνη του χρόνου δύο καθοριστικά στοιχεία ενεργοποίησαν μέσα μου την έμπνευσή μου. Η αναζήτηση του χαμένου χρόνου μέσα από τη μορφή της νοσταλγικής ανάμνησης ενός πρώτου χορού κι ενός πρώτου σκιρτήματος και η καταγραφή μιας μαρτυρικής κυνηγημένης ζωής μέσα στον αιώνα που πέρασε.

Δύο βασικά θέματα γεννήθηκαν, το θέμα του χορού και το θέμα της αναζήτησης.

Θέλησα λοιπόν, η αποψινή βραδιά να παντρεύει αρμονικά το σήμερα με το χτες, τη νοσταλγία με την οδύνη, τη χαρά της ζωής με την αναζήτηση, έτσι ακριβώς όπως τα γέννησε η προσωπική μου κατάδυση.

Δουλεύοντας τη σύνθεση του μουσικού μου προγράμματος, έμοιαζε σα να φτιάχνω ένα ηχητικό ψηφιδωτό που η κάθε σύνθεση αναζητούσε κι έπαιρνε τη θέση της. Έτσι δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα χρώματα της τζαζ και οι φίλοι μου οι τζαζίστες απ’ αυτή τη γιορτή. Κάπως έτσι έγινε και στο Ηρώδειο. Απλά τώρα, έχουμε πιο πολλά να αφηγηθούμε.

Τελειώνοντας το πρόγραμμα της αποψινής συναυλίας ένωσα μια βαθιά χαρά γιατί θα ήταν όλοι εκεί. Όλοι όσους αγαπάω, όσοι με εμπνεύσανε όλα αυτά τα χρόνια, όλοι όσοι ταξίδεψαν μαζί μου και στάθηκαν δίπλα μου. Η Μαρία Φαραντούρη, ο Αλέξανδρος Μυράτ, η Καμεράτα, ο Βαγγέλης Χριστόπουλος, το μαγικό όμποε, η Ναταλία, ο Σέργκιου, ο Ρενάτο, η Στέλλα, ο Νίκος Γκίνος, ο Σωκράτης, ο Σπύρος, ο Άρης, όλοι οι φίλοι μου, οι παλιοί και οι νέοι, η Μαρία Μπιλντέα με την άρπα της, o Nτίνος με το ακορντεόν, ο Γκούμας με το μπουζούκι, ο Ντέιβιντ με το σαξόφωνο και μαζί αυτή η υπέροχη Χορωδία της ΕΡΤ με τον διευθυντή της, τον Αντώνη Κοντογεωργίου, φίλο και συνεργάτη εδώ και σχεδόν 30 χρόνια…

Νιώθω ευγνώμων και τυχερή που ο Γιώργος Καρυώτης θα σχεδιάσει τον ήχο και ο Ανδρέας Σινάνος το φως και κυρίως για τη παρουσία αυτού του κορυφαίου ανθρώπου της μουσικής, του Manfred Eicher, που θα φωτίσει και θα καθοδηγήσει το αποψινό μας ταξίδι. Η σκηνοθετική επιμέλεια ανήκει στον Αντώνη Αντύπα, παρόντα σε όλα τα μεγάλα μουσικά γεγονότα της ζωής μου

Τους ευχαριστώ όλους, και μαζί το φιλόξενο Δήμαρχο του Υμηττού, Χρήστο Ζούπα, τον Παρασκευά Καρασούλο και όλους τους ανθρώπους του Φεστιβάλ γιατί αγκάλιασαν με συγκινητικό τρόπο και μεγάλο ενθουσιασμό τη συναυλία μας.

ΕΚ Αύγουστος ‘08

TIMH EIΣΙΤΗΡΙΟΥ: 40€ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: 30€ |  ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ